2012 is dood, lang leve 2012!

Het is nooit te laat om nog over het verleden te praten. De lijstjestijd is dan wel voorbij, het nieuwe jaar gevierd, de champagnekurken geknald en het vuurwerk afgeschoten. Toch was 2012 een jaar waar veel gebeurd is, waar goede voornemens werden gemaakt en waar sommige toch werden gerespecteerd. To whom it may concern:

Ik schreef in 2012 meer dan in 2011. 54 blogposts in 1 jaar, dat is een gemiddelde van net iets meer dan 1 per week. Ik ben daar best tevreden over, een mooi gemiddelde. Lezers waren er ook, gelukkig maar: gemiddeld 15 views per dag. Dat is niet veel en tegelijk toch wel. Topposts waren deze, deze en uiteraard ook deze.

Ik las ook meer boeken, waar “De intrede van Christus in Brussel” van Dimitri Verhulst & “Wij” van Elvis Peeters er toch met kop en schouders boven uit staken. Schrijvers waar men mag naar opkijken. Van die eerstgenoemde nam ik waarschijnlijk zijn hele oeuvre door dit jaar, aanraders van formaat, de éne al wat meer dan de andere.

Ik luisterde dit jaar ook naar muziek, veel muziek. De grootste ontdekkingen dit jaar waren ‘The Gaslight Anthem’, een groep die ik enkel van naam kende, en Chuck Ragan, de ruwe bard met zijn gitaar. Er kwamen dit jaar ook enkele pareltjes van albums uit, te veel om op te noemen, al zijn er hier enkele: Atlas van Parkway Drive, The Go Set van The Go Set, Babel van Mumford & Sons, Comet van The Bouncing Souls, The Good Fight van Hounds & Harlots, House of Gold & Bones van Stone Sour, There’s no leaving now van The Tallest Man on Earth en ga zo maar verder…

Ik speelde ook vorig jaar: “De Roze Ridder” in het gelijknamige stuk van Bart Spaey, een donderpreek/priestermonoloogje tijdens “Theater Lokaal Arriveert” en we improviseerden. Vooral dat laatste was de ontdekking van het jaar: zalig om te doen, grenzen op te zoeken en gewoon ‘los gehen’ op situaties die je opgelegd worden. Dit alles deed ik samen met de fijne bende van de Gregoriusgilde, een bont allegaartje van jong en oud. Jammergenoeg moesten we van enkele van die Gregorianen afscheid nemen in 2012. Het ga jullie goed ginder, see you in the afterlife!

Ik nam in 2012 ook afscheid van Carla, verwelkomde Dolf (de Golf), kreeg een gloednieuwe en schitterende vulpen (Kaweco AL Sport), schafte ik me een tweedehands Galaxy Nexus aan en overtuigde mezelf dat ik na dit alles allesbehalve materialistisch ingesteld ben.

De grootste gebeurtenis dit jaar is echter het feit dat ik vader van onze zoon Raf  geworden ben. Kinderen, ze doen iets met een mens: ze veranderen je leven, ze brengen je dichter bij mensen, ze leren je dat je nog zo veel te leren hebt. 2012 bestond voor Eva en mezelf vooral uit 9 maanden, soms lange maar ook hele leuke maanden. Samen zijn we klaar om die kleine kerel het beste van het beste te geven. Dag na dag.

Voornemens maak ik niet, die vergeet men toch. Wensen geef ik jullie wel: dat de zon mag schijnen op al jullie wegen.
Behalve als je een klootzak bent. Dan wens ik je regen toe. Veel regen.

Op naar 2014!

Advertenties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s